خانیکی در سخنانی عنوان داشت : روزنامه‌نگاري بخشي از آموزش‌هاي صلح است و معمولا با عنوان بخشي از اجتماعي شدن سياسي تلقي مي‌شود، اما آموزش مقدماتي‌تر در اين زمينه بايد كاملا متفاوت باشد.

وي افزود: صلح عمدتا موضع علم و اخلاق بوده و بازشناسي انگيزه‌ها و عوامل پرخاشگري در انسان تلاش‌هاي اوليه معطوف به رشد حس مسووليت‌پذيري و آموزش رفتار بدون خشونت بود؛ بر مبناي اين نگرش جنگ از انديشه انسان‌ها شروع مي‌شود و مقابله با آن هم از همان جا بايد آغاز شود كه بر طبق اين نظريه، هدف عمده تغيير آگاهي انسان است به طوريكه شرايط اجتماعي به سوي عدالت تحول يابد.

اين استاد ارتباطات در ادامه گفت: بر طبق يك معيار كليدي صلح نبايد فقط به عنوان فقدان جنگ و خشونت مستقيم (صلح منفي) در نظر گرفته شود؛ هدف آموزش صلح ايجاد شرايطي است كه تحت آن افراد و جوامع كمترين ميزان ممكن خشونت‌ساختي را متحمل و از بيشترين درجه‌ي عدالت برخوردار شوند (صلح مثبت).
کامبیز نوروزی، دبير كميته‌ي حقوقي انجمن صنفي روزنامه‌نگاران با بيان اينكه در ايران براي انعكاس عشق زميني در رسانه‌ها محدوديت‌هاي جدي وجود دارد، مهمترين مشكلي كه در خانواده‌هاي جهان وجود دارد را تبادل عاطفي دانست و گفت: عاشقي در رسانه‌هاي ما گم شده و در صورت وجود هم، ارتجاعي است.

وي درباره‌ي روزنامه‌نگاران تصريح كرد: روزنامه‌نگار مانند شاعر است و بيش از هر چيز با ذوق و قريحه سروكار داشته و ذوق شاعرانه در روزنامه‌نگاران وجود دارد.

او تاكيد كرد: مطلبي كه روزنامه‌نگار مي‌نويسد در يك جامعه و حتي در كم تيراژترين روزنامه‌ها بر مخاطبان تاثير مي‌گذارد و روزنامه‌نگار بايد به تاثير مطلبش متعهد باشد.

اخبار تکمیلی بزودی ارسال خواهد شد