به رغم آنکه هیات مدیره "انجمن صنفی روزنامهنگاران ایران" از مسئولان وزارت کار و امور اجتماعی دعوت به مناظره در حضور روزنامهنگاران و اصحاب رسانه (در هر مکانی که از نظر آنها مناسب باشد) کرده است، مسئولان این وزارتخانه تاکنون ترجیح را در بیان سخنان یکسویه دانسته و از انجام هر گونه مناظره و گفتگویی دو سویه و شفاف پرهیز دارند. ما ضمن اعلام آمادگی مجدد برای انجام مناظره با مسئولان وزارت کار، و تشکر از واکنش روابط عمومی این وزارتخانه در مورد مسائل مطرح شده درباره انجمن، در ارتباط با مطالب مندرج در نامه این روابط عمومی به روزنامه اعتماد توضیحات ذیل را جهت اطلاع مسئولان وزارت کار و اعضای انجمن ضروری می دانیم:
1. در این نامه آمده است:"آقای رجبعلی مزروعی در نشست خبری مربوط به واجد انحلال بودن انجمن صنفی روزنامهنگاران اظهاراتی خلاف واقع را مطرح کرده و مدعی شده است که در دیدار هیات مدیره این انجمن با وزیر کار و امور اجتماعی بر حضور برخی روزنامهنگاران در هیات مدیره این انجمن تاکید شده است. چنین ادعایی کذب محض بوده و به نظر میرسد هیاهوی برخی از اعضای هیات مدیره و نقل قولهای غیر واقع با هدف گریز از واقعیت های موجود در پرونده انجمن صنفی مطبوعات صورت گرفته و مبنای حقیقی ندارد". در پاسخ به اطلاع میرساند در دیداری که سه نفر از اعضای هیات مدیره انجمن (مزروعی، شمس الواعظین و مفیدی) با آقایجهرمی وزیر محترم کار و امور اجتماعی در پاییزسال 85 داشتند و آقای بابایی نژاد مدیر کل اداره سازمانهای کارگری و کارفرمایی هم حضور داشتند، این مطلب (حضور برخی روزنامهنگاران در هیات مدیره انجمن) از سوی وزیر محترم مطرح شد و این ادعایی واقعی و نه کذب است. البته در همان دیدار مسئولان انجمن به آقای وزیر توضیح دادند که اعضای هیات مدیره انجمن از طریق انتخابات در مجمع عمومی برگزیده می شوند و هر روزنامه نگار عضو می تواند خود را نامزد عضویت در هیات مدیره کرده و خود را در معرض آرای دیگر اعضا قرار دهد که ایشان در پاسخ گفتند معلوم است که اگر چند بار دیگر هم مجمع عمومی برگزار و انتخابات انجام شود باز هم امثال شما ها رای میآورند چرا که گرایش غالب روزنامهنگاران به طرف شماست! دوستان روابط عمومی وزارت کار مطمئن باشند که سه نفر مسئول ملاقات کننده انجمن هنوز خود را آن قدر پایبند به آیین مسلمانی و موازین اخلاقی می دانند که آخرت خود را به دنیای انجمن نفروشند و برای خود در قیامت شاکی درست نکنند و طبعاً تا زمانی که خود آقای وزیر به تکذیب این مطلب نپردازد، تکذیب روابط عمومی وزارت کار در این باره بلاوجه بوده و چاره ساز نیست.در ضمن تذکر این نکته به روابط عمومی وزارت کار که متولی ساماندهی به روابط کار و تشکلهای صنفی مرتبط است، لازم می نماید که در نام بردن از تشکلهای صنفی باید حداقل ظرایف حقوقی را رعایت نمایند و از کاربرد در نام"انجمن صنفی روزنامهنگاران ایران" و "انجمن صنفی مطبوعات" در یک نامه خود داری میکردند چرا که عنوان دومی به لحاظ شکلی و محتوایی هیچ ارتباطی با یک تشکل صنفی کارگری ندارد.
2. در بند 2 نامه روابط عمومی وزارت کار آمده است:" اعضای انجمن صنفی مطبوعات همواره بر تامین منابع صنفی در قبال تشکل خود تاکید دارند بنابراین نه تنها هیچ گونه دخالتی را بر نمیتابند بلکه منافع صنفی خود را در چارچوب مفاد اساسنامه که میثاق آنان تلقی میشود، دنبال مینمایند". پاسخ این که هیات مدیره انجمن کاملاً با این گزاره موافق است و از این رو خواهان برگزاری مجمع عمومی انجمن برای پرسش از اعضا در این باره است، چرا که تنها را اثبات نفی هر گونه دخالت بیرونی در اداره انجمن و پیگیری منافع صنفی اعضا در چارچوب مفاد اساسنامه منوط به رای و نظر اعضاست در غیر این صورت طرح هر مدعایی آن هم از زبان اعضای انجمن بلاوجه و فاقد اعتبار منطقی و حقوقی است. در پی این گزاره آمده است:"از این رو واکنش های اخیر بسیاری از روزنامهنگاران در نقد عملکرد هیات مدیره انجمن صنفی و شکایت قابل توجه اعضا از هیات مدیره که در وزارت کار به ثبت رسیده به معنای وفاداری هیات مدیره انجمن به اساسنامه و از دلایل شکل گیری وضعیت موجود است". هر چند طرح این گونه مطالب از سوی وزارت کار در رابطه با انجمن برای اولین بار است که مطرح میشود و تاکنون هیچ نامه ای از سوی اداره کل سازمانهای کارگری و کارفرمایی خطاب به انجمن در مورد نقد یا شکایت اعضا از هیات مدیره انجمن واصل نشده است اما بر فرض چنین باشد اینها چه ارتباطی با برخورد اخیر اداره کل نامبره با انجمن و اعلام "واجد شرایط انحلال بودن" دارد؟ آیا در تشکلی که حدود 4000 نفر عضو ثبت نام شده دارد همه اعضا باید موافق عملکرد هیات مدیره بوده و نقدی به عملکرد آن نداشته باشند؟ در کجای عالم چنین امری ممکن است؟ اما این مدعای "واکنش های اخیر بسیاری از روزنامهنگاران" هم نادرست است چرا که عدد منتقدان عملکرد هیات مدیره تاکنون به عدد انگشتان دست هم نرسیده است و چهره و موضع منتقدان هم برای همه روزنامهنگاران شناخته شده است. در مورد ادعای "شکایت قابل توجه اعضا از هیات مدیره" نیز دقیقاً همین موضوع مصداق دارد و ما نمی دانیم که محتوای این شکایت چیست؟ و شاکیان چه کسانی هستند؟ بر پایه مفاد اساسنامه انجمن هرگونه شکایت اعضا باید از طریق بازرسان مطرح و پیگیری شود و در غیر این صورت باید به مرجعی بالاتر رجوع کنند. خوب وقتی تاکنون هیچگونه شکایتی به انجمن ارائه نشده و یا حتی در صورت رجوع به وزارت کار، نسخهای از آن به دبیرخانه انجمن داده نشده است، چگونه میشود این مدعا را به صورت "شکایت قابل توجه اعضا از هیات مدیره" مطرح کرد؟ لابد در قاموس وزارت کار کلمات "بسیاری" و "قابل توجه" معنای متفاوتی از فرهنگ فارسی دارد؟ به هر حال، خواستاراعلام و بر آمدن این "شکایت قابل توجه اعضا از هیات مدیره" از خزانه غیب و شاکیان هستیم تا در یابیم بر پایه چه شکایتی و چه اعضایی وزارت کار می خواهد نوع برخورد خود را با انجمن توجیه نماید. در انتهای این بند آمده:"مضافاً این که هیات مدیره انجمن صنفی با اراده خود در دیوان عدالت اداری طرح شکایت کرده است و رای دیوان به خواست خود آنها صادر شده است". پاسخ این که طرح شکایت در دیوان به اراده هیات مدیره و مشورت مسئولان وزارت کار انجام شد، و رای دیوان مبنی بر ابقای دو نامه اداره کل سازمانهای کارگری و کارفرمایی برای برگزاری مجامع عمومی فوق العاده و عادی انجمن برای اصلاح اساسنامه و تجدید انتخابات هیات مدیره و بازرسان است و هرگز از محتوای این رای نمیتوان "واجد شرایط انحلال" بودن را نتیجه گرفت. از آنجا که انجمن این برداشت را نادرست و نوعی سوء استفاده از موقعیت اداری توسط مدیر کل سازمانهای کارگری و کارفرمایی برای برخورد و حذف یک تشکل صنفی می داند به طرح شکایت مجدد در دیوان عدالت اداری اقدام کرده است.
3. در انتهای نامه روابط عمومی وزارت کار امده است:"بدون تردید انجمن های صنفی از ارکان جدی در فرآیند اجرای برنامه های توسعه و همچنین تنظیم روابط کار قلمداد می شوند و توسعه تشکلها یک راهبرد مهم و همواره مورد اهتمام وزارت کار بوده است". در این ارتباط باید عمل وزارت کار را دید و تحلیل کرد. نحوه مواجهه وزارت کار در طی دوره مسئولیت دولت نهم با تشکلهای کارفرمایی و کارگری و از جمله این انجمن چگونه بوده است. جالب این که در ادامه همین گزاره آمده است:"بر این اساس اعضای محترم انجمن صنفی این اختیار را دارند که مجدداً انجمن مورد نظر خود را تشکیل دهند و مطابق خواست خویش نسبت به اصلاح اساسنامه و انتخابات هیات مدیره جدید بر پایه قوانین و مقررات موجوداقدام نمایند". به عبارت روشن مسئولان وزارت کار بر پایه این گزاره که:"توسعه تشکلها یک راهبرد مهم و مورد اهتمام وزارت کار بوده است". بدون هرگونه رودربایستی تصمیم گرفتهاند که تشکل موجود "انجمن صنفی روزنامهنگاران ایران" را منحل و تشکل جدیدی از صفر تشکیل دهند. آخر کجا آن مدعا با این اقدام می خواند؟ و تازه این مسئولان از کجا و به چه طریقی دریافته که انجمن موجود، مورد نظر روزنامهنگاران نبوده است؟ همه اختلاف هیات مدیره انجمن و مسئولان وزارت کار در همین نکته نهفته است و ما در نامه های پی در پی به این مسئولان اعلام کرده ایم که هیات مدیره انجمن هیچ داعیه ای جز حفظ و ادامه فعالیتهای انجمن و ارائه خدمات صنفی به اعضا ندارد، و چرا باید ساختمانی را که با 11 سال زحمت ساخته شده و بالا رفته است، خراب کرد تا ساختمانی از نو بنا شود؟ و از این رو هیات مدیره انجمن خواستار این بوده است که اداره کل سازمانهای کارگری و کارفرمایی به جای این که در پی تشکیل انجمن جدید باشد وروزنامهنگاران را به تفرقه و تشتت و تاسیس دعوت نماید خود مسئولیت دعوت و برگزاری مجمع عمومی انجمن و نظرخواهی از روزنامهنگاران برای انحلال یا ادامه کار انجمن را بپذیرد و طبعاً در صورت رای اعضا به ادامه کار انجمن نسبت به اصلاح اساسنامه و تجدید انتخابات هیات مدیره و بازرسان اقدام نماید. هیات مدیره انجمن آمادگی خود را جهت هرگونه تعامل و همکاری در این باره با مسئولان وزارت کار اعلام می دارد و بر پایه قاعده طلایی "آن را که حساب پاک است از محاسبه چه باک است" پیشاپیش در دبیرخانه انجمن را به روی آنان (و اعضای منتقد) برای هرگونه حسابرسی و پرسش باز می دارد. ما خود را درباره عضویت تک تک اعضا در انطباق با موازین حقوق کار، تعداد اعضای ثبت نام شده پیوسته و وابسته، تعداد اعضای فعال و صاحب حق رای پاسخگو می دانیم و خوشحالیم که در سال 85 این اطلاعات را در اختیار اداره کل سازمانهای کارگری و کارفرمایی وزارت کار و معاونت امور مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی قرار داده ایم و تاکنون هیچ مطلبی برای تشکیک در باره روزنامه نگار بودن اعضا به دبیرخانه انجمن واصل نشده است، از این رو اگر مسئولان وزارت کار با هیات مدیره فعلی انجمن به هر دلیل مشکل دارند اما خواهان حفظ حقوق روزنامهنگاران و تشکل صنفی آنان هستند، مستقیماً می توانند آنان را به مجمع عمومی دعوت و از آنها در این باره نظرخواهی نمایند و دبیرخانه انجمن نهایت همراهی و همکاری را با آنان خواهد داشت و همچنان امیدواریم که انحلال انجمن در دستور کار وزارت کار نباشد تا این وزارتخانه به واقع پایبندی خود را به راهبرد مورد تاکیدشان اثبات کند.
دبیرخانه انجمن صنفی روزنامهنگاران ایران
