13 ارديبهشت ماه روز جهاني آزادي مطبوعات است و صرف نظر از تمامي ‌حرف‌هاي آکادميک درمورد حقوق مطبوعات بايد گفت که با گذشت بيش از 170 سال از تاريخ شکل‌گيري مطبوعات در اين کشور آزادي به مفهوم واقعي آن در رسانه‌هاي جمعي وجود ندارد.

به گزارش ايسنا، نويسنده وبلاگ "بهار" به نشاني http://min00badiee.blogfa.com در ادامه آورده است: بحث حقوق مطبوعات و آزادي بيان که جزو اعلاميه جهاني حقوق بشر است، بحثي است که همواره با شرايط سياسي - اجتماعي کشور دچار تغييرات عديده‌اي بوده است.

مطالعه اجمالي تاريخ سانسور در مطبوعات ايران اثر محقق ارجمند دکتر گوئل کهن که تنها به فرازهايي از سانسور بي‌رحمانه در مطبوعات ايران اشاره دارد، بيانگر آن است که آزادي مطبوعات در مفهوم خاص آن و آزادي رسانه‌ها در مفهوم عام آن همواره زير تيغ مستقيم سانسور يا خود سانسوري بوده است.

درکتاب ارزنده دکترگوئل کهن درمورد وضعيت اسف‌بار انتشار يک نشريه به نام پاتري يا وطن که توسط يک روزنامه‌نگار فرانسوي در دوره ناصرالدين شاه قاجار منتشر شد و در نخستين شماره توقيف شد، بيانگر آن است که نظام واپسگرا و منحط قاجار - به رغم تلاش‌هاي اميرکبير- هرگز از قالب استبداد، حتي با امضاي مشروطه مظفرالدين‌شاه قاجار هم خارج نشد و روي کارآمدن استبداد صغير محمد عليشاهي و کشتن ميرزا جهانگير خان صور اسرافيل مدير مسوول اين نشريه آزاديخواه و به تبعيد فرستادن ميرزا علي‌اکبر خان دهخدا روزنامه نگار و محقق بزرگ ايراني که حتي امروز هم حق او به جاي آورده نشده است، بيانگر درد کهنه و قديمي‌ نبود آزادي مطبوعات در جامعه استبدادزده ما است.

دوران منحط پهلوي نيز برگ ديگري بر تاريخ سانسور مطبوعات ايران اضافه کرد. دوختن دهان فرخي يزدي شاعر و روزنامه نگار عصر پهلوي اول و به زندان افکندن و کشتن ده‌ها نويسنده و روزنامه نگار و آزاديخواه در دوران رضا خان قلدر، سند ديگري از بين رفتن آزادي مطبوعات در آن دوران است و دردوره پهلوي دوم نيز - با اينکه تکنيک و فن انتشار روزنامه پيشرفت کرد - اما سانسور همچنان رمق از روزنامه و روزنامه‌نگار کشيد، به طوري که محرمعلي خان که چهره سياه سانسور در سال‌هاي دهه 30 و 40 دوران پهلوي دوم بود، عملا چهره اصلي سانسور و دليل مهم نبود آزادي بيان در مطبوعات آن دوران بود.

يکي از شعارهاي اصلي و بنيادي مردم در انقلاب 22 بهمن سال 1357 آزادي در تمامي‌ عرصه‌ها از جمله آزادي بيان و مطبوعات بود و مبارزه همه جانبه روزنامه‌نگاران با غول سانسور و اعتصاب 63 روزه آنان در سال 57 براي اعتراض به اشغال روزنامه‌ها توسط نظاميان حکومت نظامي‌ در تهران بيانگر آن است که روزنامه و روزنامه‌نگار هيچگاه سرسازش با غول سانسور را نداشت...

نظرات

نام :

ایمیل :

نظر :

کد امنیتی :